TS Podbeskidzie Bielsko-Biała – polski klub piłkarski z Bielska-Białej, powstały w 1997 roku, w wyniku fuzji trzech bielskich klubów, lecz korzeniami sięgający 1907 roku[1]. Występuje obecnie w "nowej" I lidze.
edytuj Informacje ogólne
- Pełna nazwa: Towarzystwo Sportowe Podbeskidzie Bielsko-Biała
- Data założenia: 1997 (1907, 1995)
- Adres: ul. Rychlińskiego 21, 43-300 Bielsko-Biała
- Przydomek: Górale, TSP, Ceramed
- Barwy: czerwono-biało-niebieskie
- Pojemność stadionu: 6 000 widzów (władze Podbeskidzia podają oficjalnie liczbę 4 500 miejsc)[3]
- Dojazd do stadionu:
- koleją:
- stacja Bielsko-Biała Lipnik – około 600 metrów od krytej zachodniej trybuny, połączenia z: Katowicami, Czechowicami-Dziedzicami, Żywcem, Suchą Beskidzką, Zwardoniem (dalej do Żyliny)
- dworzec główny – około 2 kilometrów, połączenia z największymi miastami Polski: Warszawą, Łodzią, Krakowem, Poznań, Wrocławiem i Gdańskiem
- autobusem PKS
- komunikacją miejską (MZK):
Historyczne herby BFK i BBSV
Pierwszym klubem piłkarskim w Bielsku był Bielitzer Fussball Klub, założony w 1907, niedługo później znany jako Bielitz-Bialaer Sportverein (na długo przed połączeniem Bielska i Białej w jedno miasto w 1951), w skrócie BBSV. Niemieckojęzyczna nazwa utrzymywała się do 1935, kiedy to przeforsowano jej zmianę na Bielsko-Bialskie Towarzystwo Sportowe Bielsko (BBTS Bielsko). W 1968 doszło do fuzji BBTS-u z miejscowym KS Włókniarz (powstałym w 1911) i odtąd występowali jako BBTS Włókniarz Bielsko-Biała. Na początku lat 90. wyodrębniła się sekcja piłkarska, która w 1997 połączyła się z dwoma innymi klubami. Pierwszym był powstały w lutym 1995 roku Dzielnicowy Klub Sportowy Komorowice (DKS Komorowice), a drugim istniejący od 1949 Bielski Klub Sportowy Inter Bielsko-Biała (BKS Inter, do 1994 KS Budowlani Bielsko-Biała).
edytuj Fuzje i zmiany nazw
Fuzja tych trzech klubów miała kilka etapów. Najpierw doszło do sfinalizowania współpracy pomiędzy grającym w C-klasie DKS-em a grającym w okręgówce BKS-em Inter poprzez ich fuzję w zimie 1996 roku w postaci DKS-Inter Komorowice, który podobnie jak grający wówczas w czwartej lidze BBTS Włókniarz, ukończył sezon w strefie spadkowej. W przerwie letniej, 11 lipca 1997, dochodzi do porozumienia działaczy tych klubów w sprawie fuzji i w sezonie 1997/1998 do rozgrywek V ligi przystąpił już BBTS Ceramed Komorowice.
Klub korzystał z boiska DKS-u znajdującego się w Komorowicach (dzielnica Bielska-Białej), a drużyna opierała się głównie na zawodnikach byłego BBTS-u Włókniarz. Po awansie do IV ligi nastąpiły przenosiny na stadion BKS-u Stal, na którym gra do dziś. W lutym 2001 do klubu wszedł nowy inwestor, więc dokonano następnej zmiany nazwy, tym razem na BBTS Marbet-Ceramed Bielsko-Biała. Po awansie do drugiej ligi w 2002 roku pod wpływem władz miasta, m.in. Janusza Okrzesika, ostatecznie zrezygnowano z historycznego skrótu BBTS i w drugiej lidze piłkarze wystąpili pod nową nazwą MC Podbeskidzie Bielsko-Biała (gdzie MC pochodziło od Marbet-Ceramed, a termin '’Podbeskidzie" miał wspomóc promocję miasta i okolicy). Wiosną 2003 roku, w reakcji na wyrosłe w II lidze problemy finansowe powołano do życia Towarzystwo Sportowe Podbeskidzie Bielsko-Biała, które dalej nieformalnie opiekowało się klubem a po zakończeniu rozgrywek w pełni przejęło władzę w zarządzie po wycofującym się sponsorze. Tak przejęta drużyna piłkarska i pod tą nazwą występuje w II lidze (od sezonu 2008/2009 nazwanej I ligą) do dziś.
edytuj Data założenia a tradycja BBTS-u
Na pierwszym herbie BBTS Ceramed Komorowice widniał rok 1997, wyraźnie sugerując właśnie ten rok jako datę powstania, chociaż jeszcze w tym samym roku uroczysty pojedynek nowego klubu z Ruchem Chorzów był głównym punktem obchodów 90-lecia BBTS-u. Niektóre źródła[2] wywodzą jednak datę założenia TSP od powstania DKS-u w Komorowicach, czyli 1995. Natomiast obecne władze TS Podbeskidzie podają rok 1907. W stanowisku klubu z 8 marca 2007 roku[1] zarząd potwierdził, że Towarzystwo Sportowe Podbeskidzie jest kontynuatorem piłkarskich tradycji BBTS (Bielsko-Bialskie Towarzystwo Sportowe). Należy przy tym pamiętać, że w Bielsku-Białej nieprzerwanie (mimo wyodrębnienia się sekcji piłkarskiej i jej fuzji z DKS-em w 1997 roku) funkcjonuje BBTS Włókniarz Bielsko-Biała, od tego czasu skupiając się jedynie na pracy z młodzieżą w sekcjach: narciarstwa, siatkówki, szachów, a także niezwiązanej z dzisiejszym Towarzystwem Sportowym Podbeskidzie sekcji młodzieżowej piłki nożnej. Natomiast z TS Podbeskidzie powiązany jest inny młodzieżowy klub piłki nożnej BBTS Podbeskidzie Bielsko-Biała (którego stowarzyszenie przyjęło taką nazwę w 2003) oraz piłkarska Szkoła Mistrzostwa Sportowego BBTS Podbeskidzie. Obecnie w mieście funkcjonuje także siatkarska drużyna nawiązująca do tradycji BBTS – BBTS Siatkarz-Original Bielsko-Biała. BBTS Włókniarz, TS Podbeskidzie oraz BBTS Siatkarz-Original są od siebie niezależne, lecz w 2007 wspólnie obchodziły setną rocznicę powstania Bielsko-Bialskiego Towarzystwa Sportowego.
edytuj Droga do II ligi
edytuj Sezon 1997/1998
W sezonie 1997/1998 występujący w V lidze BBTS Ceramed był typowany do awansu do IV ligi, jednakże nie najlepsza postawa w rundzie jesiennej i piąte miejsce na półmetku rozgrywek pozwoliło bielszczanom po lepszej grze w drugiej rundzie, ostatecznie zająć drugie miejsce. Do lidera Garbarza Zembrzyce zabrakło wtedy pięciu punktów.
edytuj Sezon 1998/1999
Kolejny sezon – 1998/1999 zapowiadał się bardzo dobrze. Przeprowadzono kilka ważnych transferów, sprowadzając do bielskiego zespołu m.in. Krzysztofa Zagórskiego oraz Grzegorza Więzika. Już po rundzie jesiennej widać było, że „Ceramed” interesuje tylko awans do IV ligi. Nie przegrali żadnego spotkania. Najbardziej spektakularne było zwycięstwo z Metalem Węgierska Górka, kiedy to bramkarz musiał sięgać do własnej siatki aż 11 razy. Przerwa zimowa to kolejne wzmocnienia. W klubie pojawił się m.in. nowy szkoleniowiec – Wojciech Borecki, a także udało pozyskać się nowego sponsora – firmę Bogmar. Klub zmienia nazwę na BBTS Bogmar Ceramed. Runda wiosenna była równie udana jak jesienna. BBTS, który nie zaliczył żadnej porażki, zakończył ligę z bilansem 30 zwycięstw i 4 remisów, aplikując przeciwnikom aż 131 bramek, przy zaledwie 20 straconych.
edytuj Sezon 1999/2000
Beniaminek IV ligi sezon 1999/2000 rozpoczął imponująco. W pierwszych dwóch meczach bielszczanie rozgromili u siebie Górnika Siersza 7:0 i na wyjeździe Rymer Niedobczyce aż 8:0. BBTS zakończył rozgrywki na pierwszym miejscu i awansował do III ligi.
edytuj Sezon 2000/2001
Sezon 2000/2001 poprzedziło kilka transferów. Do bielskiej drużyny dołączyli Sebastian Olszar, Marcin Radzewicz, a także Nigeryjczyk Samson Godwin. Dobra postawa w rundzie jesiennej uplasowała BBTS na trzeciej pozycji, tuż za Miedzią Legnica i Szczakowianką Jaworzno. W przerwie zimowej doszło do rotacji składu. Z jednej strony zespół opuściło kilku kluczowych zawodników – Tomasz Moskała, Sebastian Olszar oraz Marek Sokołowski, z drugiej został wzmocniony m.in. przez młodego i uzdolnionego Adriana Sikorę. Ponadto głównym sponsorem zespołu została firma „Marbet”. Nazwa klubu została przemianowana na BBTS Marbet Ceramed. Słabsza postawa w rundzie wiosennej zaowocowała utrzymanie trzeciej pozycji, a do II ligi awansował drugi beniaminek – Szczakowianka Jaworzno.
edytuj Sezon 2001/2002
Do nowego sezonu 2001/2002 bielszczanie przystąpili pod wodzą nowego trenera – Albina Wiry, jednakże po kilku tygodniach z powrotem zatrudniono Wojciecha Boreckiego. Po zakończeniu rundy jesiennej BBTS prowadził w tabeli III ligi grupy śląskiej, wyprzedzając o dwa punkty Pogoń Świebodzin. Dobra postawa w drugiej rundzie oraz niepowtórzenie błędu ze sprzedażą kluczowych zawodników, zagwarantowało Bielsku awans do II ligi już na cztery kolejki przed zakończeniem sezonu. BBTS wyprzedził w tabeli Piasta Gliwice i Pogoń Świebodzin aż o 15 punktów.
edytuj Sezon 2002/2003
Początki MC Podbeskidzia w II lidze nie były proste. Na pierwsze zwycięstwo w sezonie 2002/2003 kibicom przyszło czekać, aż do piątej kolejki, w której to TSP pokonało Hetmana Zamość. Bielszczanie szczególnie dobrze prezentowali się przed własną publicznością, nie przegrywając u siebie żadnego spotkania. Z czasem jednakże pojawiły się pierwsze problemy finansowe, który były głównym motorem do utworzenia Towarzystwa Sportowego Podbeskidzie, które w ciągu pół roku miało przejąć władzę w klubie. Wkrótce klub opuściła największa gwiazda zespołu – Adrian Sikora, który zasilił skład zabrzańskiego Górnika. Zwolnienie Wojciecha Boreckiego i zastąpienie go Pawłem Kowalskim nie przyniosło spodziewanych efektów. Trener zaangażował piłkarzy, których niskie umiejętności nie pozwalały Podbeskidziu skutecznie bronić się przed spadkiem do III ligi. Ostatecznie drużyna uplasowała się na 12 pozycji, która było wywalczone w dużej mierze przez zawodników Boreckiego. Po sezonie Kowalski został zwolniony.
edytuj Sezon 2003/2004
Sezon 2003/2004 klub zaczął już pod szyldem Towarzystwa Sportowego Podbeskidzie, które przejęło zawodników oraz miejsce w lidze, a także z nowym prezesem – Stanisławem Piecuchem. W klubie w roli trenera po raz trzeci został zatrudniony Wojciech Borecki, natomiast z zespołem pożegnał się, kończący piłkarską karierę, jeden z bohaterów Podbeskidzia – Grzegorz Więzik. Dzięki rocznemu stażowi w II lidze, TSP wystartowało w Pucharze Polski na szczeblu centralnym. Swoje występy bielszczanie zakończyli już na pierwszej rundzie, przegrywając w karnych 4:2 z Rakowem Częstochowa. W lidze już w piątej kolejce Podbeskidzie dość niespodziewanie pokonało zajmujący wyższe miejsce w tabeli Ruch Chorzów. Pomimo tego zwycięstwa wkrótce przyszła seria 7 porażek z rzędu, po której to podziękowano trenerowi za współpracę. Posadę trenera po Wojciechu Boreckim przejął Krzysztof Pawlak. Drużyna prowadzona przez byłego reprezentanta Polski polepszyła swoją grę, pokonując między innymi, zajmujące czołowe lokaty Zagłębie Lubin i GKS Bełchatów, co zaowocowało wysokim szóstym miejscem na koniec rundy jesiennej. Rundę wiosenną Podbeskidzie rozpoczęło imponująca wygrywając trzy pierwsze spotkania. Z czasem jednak gra bielszczan zaczęła się pogarszać i dopiero na dwie kolejki przed końcem sezonu zagwarantowali sobie bezpieczną, siódmą lokatę w lidze.
edytuj Sezon 2004/2005
Do sezonu 2004/2005 klub przystąpił z celem awansu do I ligi. Zespół Górali został wzmocniony przyszłym reprezentantem Polski na Mistrzostwa Świata w Korei i Japonii 2002 – Pawłem Sibikiem, dwoma czterokrotnymi mistrzami Polski z Wisłą Kraków – Grzegorzem Paterem i Danielem Dubickim, a także królem strzelców I ligi sezonu 1999/2000 Adamem Kompałą. Na stanowisko trenera został zatrudniony Jan Żurek. Wkrótce okazało się, że duża rotacja składu, w stosunku do poprzedniego sezonu, spowodowała spory brak zgrania zawodników, skutkujący nierówną grą w lidze. Znacznie lepiej Podbeskidzie radziło sobie w Pucharze Polski, gdzie doszło do 1/8 rozgrywek, co jest najlepszym rezultatem w historii klubu. Znacznie lepiej piłkarze radzili sobie w rundzie wiosennej. Po raz kolejny w jednej rundzie na własnym stadionie nie odnieśli żadnej porażki, a tylko raz zremisowali. Niestety słabsza postawa w meczach wyjazdowych zaowocowała piątą lokatą na koniec sezonu, przegrywając baraże z Widzewem jedynie gorszym bilansem bramkowym.
edytuj Sezon 2005/2006
Podbeskidzie przystąpiło do sezonu 2005/2006 po kolejnej rotacji składu. Z klubem pożegnała się większość czołowych piłkarzy. Ponownie pojawiły się problemy finansowe klubu, z czasem sytuacja stała się na tyle fatalna, że nie było pewne czy drużyna ukończy rundę jesienną. Sprowadzenie do zespołu zawodników z pierwszoligowym doświadczeniem nie poprawiło jakości gry zespołu. Po czterech kolejkach nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku trenera. Nowym szkoleniowcem Górali został Włodzimierz Małowiejski. Pierwsze zwycięstwo Podbeskidzie odnotowało dopiero w 12 kolejce, pokonując Górnik Polkowice 2:0. Spotkanie to było ostatnim dla zatrudnionego w tym sezonie dyrektora ds. sportowych Jerzego Frenkiela. Znacznie lepiej bielszczanom wiodło się w Pucharze Polski. Zespół dotarł ponownie do 1/8 finału, gdzie ulegli późniejszemu triumfatorowi – Wiśle Płock. Słaba postawa w rundzie wiosennej była przyczyną kolejnej zmiany trenera. Nowym szkoleniowcem został mianowany Krzysztof Tochel, pod wodzą którego gracze z Bielska-Białej poprawili jakość gry. Ofensywny styl drużyny zapewnił Podbeskidziu 13 lokatę, umożliwiającą grę w barażu o utrzymanie się w lidze. W dwumeczu z Pelikanem Łowicz lepsi okazali się gracze TSP, utrzymując się w gronie drugoligowców na kolejny sezon.
edytuj Sezon 2006/2007
Sezon 2006/2007 rozpoczął się nie najlepiej dla Górali, co było efektem nowej polityki zarządu, mającej zapewnić stabilność finansową. Drodzy w utrzymaniu zawodnicy zostali zastąpieni młodymi i tańszymi. Na półmetku rozgrywek, dzięki polepszającej się formie, zespół uplasował się na ósmej pozycji. Kara pięciu ujemnych punktów za nieuregulowanie należności finansowych dla byłych zawodników oraz zatrzymania w sprawie afery korupcyjnej pogarszały sytuację wewnątrz klubu. W przerwie zimowej klub uregulował wszystkie zobowiązania finansowe względem byłych piłkarzy, dzięki czemu zostały anulowane ujemne punkty. Runda wiosenna okazała się dla drużyny Podbeskidzia porażką. Kiepski styl gry, złe przygotowanie zawodników, a także postawa trenera spowodowały, że walka o utrzymanie toczyła się do ostatniej kolejki. Ostatecznie bielska drużyna uplasowała się na dwunastej pozycji, która dzięki degradacji KSZO Ostrowiec Świętokrzyski i Górnika Polkowice pozwoliła utrzymać się w II lidze. Po zakończeniu sezonu z klubu odszedł dotychczasowy trener Krzysztof Tochel.
edytuj Sezon 2007/2008
|
|
| Podstawowy skład Podbeskidzia Bielsko-Biała – wiosna 2008 |
Do sezonu 2007/2008 Podbeskidzie przystąpiło z bilansem sześciu ujemnych punktów za udział w aferze korupcyjnej. Nikt nie spodziewał się, że zespół prowadzony przez młodego i ambitnego trenera Marcina Brosza wkrótce włączy się do walki o awans do ekstraklasy. Już w pierwszej kolejce bielszczanie pokazali, że w tym sezonie będzie trzeba się z nimi liczyć, pokonując jednego z faworytów rozgrywek Śląsk Wrocław aż 3:0. Równa gra całego zespołu oraz zwycięstwa nad kluczowymi zespołami (4:0 z Wisłą Płock, 1:0 z Polonią Warszawa), dały w rezultacie zespołowi szóstą lokatę z dorobkiem 58 punktów. W roku 2008 Górale wygrali wszystkie spotkania na własnym boisku, a stadion przy ulicy Rychlińskiego otrzymał miano "bielskiej twierdzy". Gdyby nie ujemne punkty podopieczni Marcina Brosza zajęliby drugie, premiowane awansem do ekstraklasy, miejsce. Niepewna sytuacja Zagłębia Lubin, Jagiellonii Białystok oraz Korony Kielce, zapowiadana fuzja Groclinu Grodzisk Wielkopolski ze Śląskiem Wrocław, a także możliwe problemy z otrzymaniem licencji przez obecnych i przyszłych pierwszoligowców, dawała Podbeskidziu nadzieję na awans do grona najlepszych drużyn Polski. Z czasem jednak okazało się, że do fuzji Groclinu Grodzisk Wielkopolski ze Śląskiem Wrocław nie dojdzie, a Groclin ostatecznie związał się z Polonią Warszawą. Najlepszym zawodnikiem Podbeskidzia sezonu 2007/2008 został Dariusz Kołodziej, który ponad to został wybrany do 11 najlepszych graczy sezonu II ligi przez portale 2liga.pl oraz SportoweFakty.pl
edytuj Sezon 2008/2009
Podbeskidzie przystępuje do rozgrywek w ”nowej” I lidze jako jeden z faworytów do gry w ekstraklasie. Poprzedni sezon, będący najlepszym w historii klubu, pokazał że bielską drużynę stać na awans. Gdyby nie ujemne punkty zespół już byłby w ekstraklasie. Drużyna aktywnie uczestniczy w rynku transferowym. W przerwie pomiędzy rozgrywkami klub opuścił najlepszy strzelec TSP minionego sezonu – Dariusz Kołodziej, jednakże szybko podjęto kroki mające na celu znalezienie następcy. Podbeskidzie sprowadziło 8 nowych zawodników, w tym Bernarda Obiado Ocholeche i Łukasza Matusiaka, a także młodzieżowego reprezentanta Polski Pawła Baranowskiego. 22 września 2008 roku[4][5] ruszyła modernizacja Stadionu Miejskiego (w pierwszym etapie prac – do listopada 2008 roku[4] – wykonana zostanie podgrzewana murawa), przez co w czasie trzech kolejek Górale rozgrywają swoje mecze – z GKS-em Jastrzębie, GKS-em Katowice i Odrą Opole – w sąsiednich Czechowicach-Dziedzicach[5] (stadion MOSiR, pojemność ok. 2 500 miejsc). Spotkanie rundy jesiennej z Kmitą Zabierzów przeniesiono z Bielska-Białej do Zabierzowa[5].
edytuj Przedsezonowe sparingi
edytuj Mecze w I lidze
edytuj Mecze w Pucharze Polski
edytuj Lokaty w I lidze według kolejek
| Kolejka |
Miejsce |
| 1. |
4 |
| 2. |
1 |
| 3. |
1 |
| 4. |
1 |
| 5. |
1 |
| 6. |
1 |
| 7. |
1 |
| 8. |
1 |
| 9. |
1 |
| 10. |
3 |
| 11. |
3 |
edytuj Piłkarze w jedenastce kolejki
edytuj Afera korupcyjna
Wobec byłego dyrektora Podbeskidzia Jerzego Frenkiela Wydział Dyscypliny PZPN (WD PZPN) zastosował 6 lipca 2006 środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia[6]. 31 sierpnia tego samego roku WD PZPN zawiesił prezesa Stanisława Piecucha[7]. Nowym prezesem klubu został Jerzy Wolas. Po meczu z opolską Odrą został zatrzymany drugi trener zespołu, wkrótce zwolniony i zastąpiony przez Bogdana Wilka, a także ówczesny kapitan drużyny Grzegorz Pater[8].
22 lutego 2007 w konsekwencji prowadzonego przez Wydział VI ds. przestępczości zorganizowanej Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu śledztwa w sprawie afery korupcyjnej i na podstawie przekazanych 20 lutego[9] z prokuratury materiałów[10], WD PZPN wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec sześciu polskich klubów piłkarskich, w tym Podbeskidzia[11]. Klub wystąpił do WD PZPN o dobrowolne poddanie się karze i decyzją WD PZPN z 12 kwietnia 2007 roku za "ustawienie" 6 meczów[12] został ukarany karą finansową w wysokości 50 tys. zł oraz karą punktową – sezon 2007/2008 rozpoczął z sześcioma punktami ujemnymi na koncie[13].
Podbeskidzie postanowiło ponieść wszelkie konsekwencje swojej korupcyjnej działalności. Równocześnie została podjęta współpraca z prokuraturą oraz Wydziałem Dyscypliny. Klub wywiązał się ze wszystkich nałożonych na niego kar, a wszelkie należności finansowe zostały zapłacone w terminie[14].
edytuj Rozgrywki ligowe (od 1997 roku)
Miejsca zajmowane przez Podbeskidzie w rozgrywkach ligowych
|