Minardi.html



Minardi F1 Team
Pełna nazwa	Minardi Team SpA
Aktywna	1985 - 2005
Siedziba	Via Spallanzani 21 (ZI) 48018 Faenza Włochy
Ważni ludzie
Założyciel	Giancarlo Minardi
Dyrektor	Paul Stoddart
Dyrektor techniczny	Sandro Parini i Andrea Rocchetto
Kierowcy	Christijan Albers Patrick Friesacher
Kierowcy testowi	Robert Doornbos
Inne
Debiut	Grand Prix Brazyli 1985
Ostatni wyścig	Grand Prix Chin 2005
Mistrzostwa konstruktorów	0
Mistrzostwa kierowców	0
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Serwis WWW

Minardi - włoski zespół Formuły 1 uczestniczący w 346 wyścigach Grand Prix do końca sezonu 2005. Zespół nigdy nie wywalczył miejsca na podium. W 2005 roku ówczesny właściciel, Australijczyk Paul Stoddart, sprzedał zespół koncernowi Dietera Mateschitz'a. Red Bull w Formule 1 jako sponsor udzielał się od przeszło 10 lat (m.in. Sauber, Arrows). W 2005 roku wykupiono zespół Jaguar i jego entry-fee (prawo do startów w F1). Apetyt Red Bulla nie został zaspokojony i w 2006 z Minardi utworzono Scuadro Toro Rosso, zespół "B". Szefem został Gerhard Berger. W 2006 kierowcami byli młodzi gniewni z programu młodych talentów, Włoch Vitantonio Liuzzi (dziś tester Force India F1) oraz Amerykanin Scott Speed. Do 2007 roku przystąpiono bez zmian kadrowych, jednak pogłębiający się konflikt na linii Speed - Berger, został on zastąpiony przez Sebastiana Vettela, który swoją szanse zawdzięcza BMW Sauber, gdyż w owym czasie był on testerem szwajcarsko-niemieckiego zespołu. Co więcej koło dziejowe ponownie zatoczyło koło. STR, dawniej Minardi ponownie napędzane jest jednostkami Ferrari. W 2008 roku kierowcami jest dwóch Sebastianów, Vettel i Bourdais. Skład na 2009 rok ma zostać ogłoszony podczas ostatniego wyścigu o Grand Prix Brazylii. Najprawdopodobniej kierowcą pozostanie Sebastien Bourdais a partnerować mu będzie debiutant ze Szwajcarii, kolejny Sebastian, Buemi. Vettel przechodzi do Red Bulla zastępując odchodzącego na sportową emeryturę Szkota, Davida Coultharda. Paul Stoddart po sprzedaży, zachował prawa do nazwy Minardi.

edytuj Początki - lata 1960 - 1970

Historia startów Minardi sięga późnych lat 60-tych. W 1974 zespół obrał nazwę Scuderia Everest. Wystawiał bolidy March-BMW dla Giancarlo Martiniego i Lamberto Leoniego. Dwa lata później dzięki Enzo Ferrariemu team otrzymał dwa bolidy Ferrari 312T, w celu promowania młodych kierowców z Włoch.

Giancarlo Martini rozbił jeden z nich na warm-up lap podczas Race of Champions na torze Brands Hatch. Auto udało się naprawić i pojawili się jeszcze w tym samym roku na International Trophy. Po tych wydarzeniach zespół skupił się na bolidach March-BMW. Martini skończył sezon Europejskiej Formuły 2 na 6. miejscu.

W 1977 Minardi zakupił Martini-Renault dla Giancarlo Martniego, przy okazji podpisując umowę z Ferrari na dostawę silników Dino do dwóch nadwozi Ralt. Ralt-Ferrari prowadzone były przez Gianfranco i Leoniego Brancatellich. Zespół odnosi swoje pierwsze zwycięstwo na torze Misano. W tym samym roku w barwach Minardi startują Elio de Angelis, Beppe Gabbiani i Clay Regazzoni na Chevron-Ferrari.

edytuj Formuła 2 - lata 1980 - 1985

W 1980 do zespołu dołącza Piero Mancini, bardzo znana postać we włoskim sporcie motorowym, i były inżynier Ferrari – Giacomo Caliri, który miał za zadanie stworzyć nadwozie Formuły 2. Zostały wybudowane dwa bolidy Minardi-BMW FLY280s. Ścigały się one w sezonie 1980 w Europejskiej Formule 2, za kierownicą Miguel-Angel Guerra oraz w drugim aucie na zmiane Bruno Corradi, Beppe Gabbiani i Johnny Cecotto. Sezon minął bez sukcesów. 1981 rok zaczyna się od stworzenia FLY281. Giancarlo Minardi podpisuje kontrakt z Michele Alboreto, którego partnerem zostaje Cecotto. Włoch zdobywa pole postion w Pau i wygrywa wyścig w Misano. Po udanym sezonie Alboreto przechodzi do Formuły 1, natomiast zespół nabywa dwóch młodych kierowców w 1982: Alessandro Nanniniego i Paolo Barillę. Caliri modyfikuje silnik BMW, do specyfikacji "B". Nannini zaskakuje wszystkich w swoim debiucie w F2 na torze Silverstone zajmuje 5. miejsce, i kończy sezon drugim miejscem w Misano.

edytuj Formuła 1 - lata 1985 - 1990

Nadwozie FLY283 było pierwszym zbudowanym z kompozytów. Stworzone zostało z myślą o Formule 1 w 1984, lecz program został zawieszony, gdyż nie udało się znaleźć silnika z turbodoładowaniem. Podczas sezonu odbyły się testy tego nadwozia z silnikiem Alfy Romeo, lecz Alfa odmówiła. Nannini nadal startuje w F2 lecz bez większych sukcesów. Mancini namawia Carlo Chitiego aby opuścił zespół. W ten sposób powstaje firma zajmująca się silnikami – Motor Moderni. Pierwszym silnikiem z którym Minardi pojawiło się w Formule 1, był popularny Ford Cosworth. Nannini ciągle nie miał super-licencji, więc kierowcą był Pierluigi Martini. Silniki były słabe i nietrwałe; pod koniec roku Martini powrócił do F3000.

Nannini w końcu otrzymał pozwolenie na starty, partnerował mu w tej chwili Andrea de Cesaris. Mimo to zespół ciągle boryka się z problemami, głównie finansowymi, w końcu de Cesaris opuszcza zespół i zostaje zastąpiony Adrianem Camposem. W końcu i Nannini odchodzi do Benettona. W sezonie 1988 Minardi napędzane jest Cosworthem DFZ. Do Camposa dołącza Luis Sala. Minardi M188 jest o wiele lepszym autem, co pozwala zdobyć pierwszy w historii punkt w Formule 1. 16 czerwca 1988 roku na wyścig w Detroit Pierluigi Martini zastępuje Camposa i dociera 6. na metę. Zespół zatrudnia 27-letniego Aldo Costę (specjalista od zawieszeń; w Minadi pozostał aż do 1995, by przejść do Ferrari) i z Wielkiej Brytanii sprowadza Nigela Cowperthwaite'a, który zajmuje się aerodynamiką (Zaczynał z Lotusem, później został zauważony przez Dallarę; w F1 z Minardi do 1998 roku).

W sezonie 1989 Minardi staje się zespołem numer jeden dostawcy opon – Pirelli. Podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii Pierluigi Martini startujący z 10. pozycji dociera do mety na dobrym 5. miejscu, tuż przed kolegą z zespołu Luisem Salą. Te punkty także pozwoliły "uwolnić się" od sesji pre-kwalifikacyjnych. W Portugalii Martini po starcie z piątej pozycji, utrzymuje ją, i zdobywa dwa, kolejne cenne punkty. 5 listopada w Australii Martini ponownie dociera do mety w czołowej szóstce. Po starcie z bardzo dobrej trzeciej(!) pozycji (kwalifikuje się także w drugim rzędzie w Jerez), finiszuje szósty. Minardi kończy sezon na 9. miejscu z 6 punktami. Martini jest 14 w klasyfikacji kierowców, a Perez Sala 26.

edytuj Formuła 1 - lata 1990 - 1995

Sezon 1990 Pierluigi Martini rozpoczyna od zakwalifikowania się w pierwszym rzędzie Grand Prix USA (Phoenix). Ciągle brakuje funduszy. Mimo dobrego startu sezonu, zespół nie zdobywa żadnego punktu.

Giancarlo Minardi przed sezonem 1991 zapewnił zespołowi mocne silniki V12 od Ferrari, lecz w "ostatniej chwili" Ferrari podpisuje umowę z Pioneerem, sponsorem zespołu Ferrari do późnych lat 90-tych, który w pierwotnym planie miał być tytularnym sponsorem Minardi w 1991. Top Pioneer miał w głównej mierze zapłacić za silniki Ferrari, tak więc kłopoty finansowe pozostają. Mimo tego jest to najlepszy sezon Minardi w historii. Martini dociera od mety dwa razy na 4. miejscu. Sezon ponownie kończy się z sześcioma punktami na koncie, lecz tym razem na 7. pozycji wśród konstruktorów. Martini jest 11. w klasyfikacji indywidualnej.

Na kolejny sezon nie udało się zapewnić silników Ferrari. Minardi podpisał umowę z Lamborghini na dostawę ich V12. Mordibelli dołączył do Chrisiana Fittpaldiego. Pieniądze ciągle stanowią największy problem, we Francji Fittipaldi ulega poważnemu wypadkowi i zostaje zastąpiony przez Alessandro Zanardiego, powrócił jednak przed końcem sezonu i zdobył jedyny punkt Minardi w sezonie, w Japonii.

Nadwozie do sezonu 1993 projektuje Gustav Brunner. Wcześniej współpracował m.in. z ATS, RAM, Ferrari, Zakspeed, Leyton House-March. W połowie sezonu 1993 został zwabiony przez Ferrari i pozostał tam przez pięć kolejnych lat, by w 1998 powrócić do Faenzy. Na początku 2001 został zatrudniony przez Toyotę i pracuje tam do dziś. Napęd nowego M193 stanowi silnik V8 Forda. Kierowcami zostają Fittipaldi i Fabritzio Barbazza. Pod koniec roku, Minardi F1 Team mające bardzo poważne problemy finansowe łączy się ze Scuderią Italią. Mimo tego sezon kończą na 8. pozycji wśród konstruktorów z 7 punktami (4. miejsce Fitipaldiego w RPA, 5. w Monako, dwa 6. miejsca Barbazzy na Donington i Imola).

Brunner odchodzi do Ferrari lecz zespół posiada bardzo dobrych kierowców przed sezonem 1994 – Alboreto i Martiniego. Minardi-Ford zdobywa 5 punktów (6. miejsce Alboreto w Monako, Martini dociera 5. w Hiszpanii i Francji) i kończy sezon na 10. miejscu. Te dobre rezultaty pozwoliły podpisać wstępny kontrakt z firmą Mugen Honda na dostawy silników. Jednak kolejny raz szczęście opuszcza Giancarlo Minardiego w ostatniej chwili. Mugen Honda zostaje ostatecznie zwabiony przez zespół Liger - poźniej poprowadzony przez Alaina Prosta.

Rok 1995 to znowu sezon z V8 od Forda. Kierowcami są Pedro Lamy (jedyny punkt w ostatnim wyścigu w Australli), Pierluigi Martini i Luca Badoer.

edytuj Czy wiesz, że...

• Bolid Minardi prowadził wyścig Formuły 1 o Grand Prix Portugalli 1989 roku przez jedno okrążenie (4 km). Był to pierwszy i jedyny raz kiedy bolid Minardi przewodził stawce podczas wyścigu. Kierowca - Pierluigi Martini.

edytuj Formuła 1 - lata 1995 - 2000

Na rok 1996 podpisany zostaje kontrakt z debiutantem, Włochem Giancarlo Fisichellą, który zostaje partnerem Pedro Lamy. Fisichella ściga się do dziś w Formule 1. W roku 2008 po odejściu z Renault został kierowcą Force India F1. W 2009 także będzie reprezentował ich barwy razem z Adrianem Sutilem. Problemy finansowe znowu dają o sobie znać. Giancarlo Minardi zmuszony jest sprzedać 70% udziałów nowemu konsorcjum, kontrolowanego przez Flavio Briatore, w którego skład wchodził także Gabriele Rumi z Fondmetalu i były kierowca Alesandro Nannini. Minardi i Scuderia Italia zachowały po 14,5% udziałów. Fisichella został sprzedany do Jordana. Na 1997 rok w zespole pojawili się kolejny włoski debiutant dobrze dziś znany kierowca Toyoty, Jarno Trulli i Japończyk Ukyo Katayama. Katayama wniósł tak ważnych sponsorów, silniki V8 pochodziły od firmy tuningowej HART. Minardi w 1997 startuje z oponami Bridgestone bedąc w grupie zespołów które jako pierwsze w sezonie debiutu japońskiej marki zdecydowały się używać ich ogumienia. Do tej pory od 1991 używano opon monopolisty Goodyeara, który wycofał się z F1 w 1999 roku.

Porozumienie miedzy Minardim, a Briatore nie trwało długo. Flavio starał się sprzedać zespół (swoje udziały) koncernowi B.A.T. - British American Tobacco (w końcu BAT w 1998 roku zakupił zespół Kena Tyrrella, aby w 1999 przemianować go na B.A.R - British American Racing. Od 2000 roku związali się z Hondą, która dostarczała silniki, aby w 2006 oficialnie stać się zespołem Honda F1 Team). Minardi i Rumi zablokowali sprzedaż zespołu i w Rumi wykupił udziały Briatore. Zainwestowano w zatrudnienie nowych ludzi, Gustav Brunner został namówiony do powrotu do Faenzy. Powrócili także Cowperthwaite i Cesare Fiorio. Sponsorów i pieniądze wnieśli Japończyk Shinji Nakano i Argentyńczyk Esteban Tuero, lecz rezultaty były bardzo słabe.

W 1999 roku Minardi po raz pierwszy wystawiło auto z Ford-owską jednostką V10. Nowi kierowcy, Hiszpan Marc Gene (który zapewnił wsparcie Telefonici) oraz Włoch Luca Badoer zasiedli za sterami nowego M01. Gene zdobył punkt podczas chaotycznego wyścigu na torze Nurburgring, tym samym przerwał złą passę trwającą od 3 lat, w których to Minardi nie było w stanie przebić się do czołowej szóstki w żadnym wyścigu. Mimo tego Gabriele Rumi próbował sprzedać zespół, lecz próba nie powiodła się.

Rok 2000 rozpoczął się od informacji, iż Rumi wykupił prawa od Forda na tuning ich silników. Od tej pory silniki te występowały pod nazwą Fondmetal V10. Kierowcami zostali Marc Gene zachowujący Telefonicę jako hiszpańskiego sponsora w Minardi oraz Gaston Mazzacane, który sprowadził do F1 (nie tylko Minardi) koncern PSN. W połowie 2000 roku znowu była próba sprzedaży Minardi południowo amerykańskiemu konsorcjum telewizyjnemu PSN (PanAmerican Sport Network), lecz umowa nie została sfinalizowana i w styczniu 2001 roku zespół przejął Australijski biznesmen, właściciel linii lotniczych European Airlines, Paul Stoddart.

edytuj Czy wiesz, że ...

• Ciekawostką jest, że na bolidach Minardi jak i Benettona w 1997 roku, w tym samym miejscu na każdym bolidzie pojawił się ten sam sponsor - Mild Seven. Nastąpiło to za sprawą Flavio Briatore, który w tamtej chwili "rządził" czterema kokpitami w F1. To miedzy innymi za jego sprawą do F1 trafili Fisichella i Trulli, którzy w poźniejszym okresie startowali w zespole Renault F1, kierowanym przez Flavio. Co więcej, dwukrotny mistrz świata, Fernando Alonso, także debiutował za kierownicą Minardi.
• Koncern PSN (PanAmerican Sport Network) był sponsorem Minardi w 2000. Po nieudanym zakupie całego zespołu z Faenzy, w 2001 został sponsorem zespołu Alaina Prosta - Prost Grand Prix, umieszczając tam swojego kierowcę - Gastona Mazzacane, a następnie Luciano Burtiego. Oboje nie spełnili pokładanych oczekiwań i nadziei.
• Telefonica w barwach której startowało Minardi w 2000 roku (charakterystyczne zółto-seledynowe malowanie) wspierała równolegle zespół w serii towarzyszącej Formule 1 - Formule 3000. Dziś ten serial znany jest pod nazwą GP2, niejako "drugiej ligi". W barwach tego zespołu ścigał się Fernando Alonso, wygrywając ostatni wyścig sezonu w Belgii na torze Spa. W 2001 roku, dzięki Flavio Briatore został "wkupiony" do Minardi w roli kierowcy numer 1.
• Podczas chaotycznego, deszczowego wyścigu o Grand Prix Europy na torze Nurburgring w 1999 roku, kierowcą zmierzającym po trzy punkty za 4. miejsce, na 13 okrążeń przed metą był Luca Badoer, jednak awarii uległa skrzynia biegów. Jednym z najbardziej charakterystycznych ujęć z tamtego wyścigu był słaniający się z rozpaczy Badoera, klęczący obok bolidu Minardi w alei serwisowej. Badoer opuścił bolid dopiero po interwencji porządkowych. Zdarzenie to pokazuje, jak wiele znaczyło dla tak małego i borykającego się z tyloma problemami zespołu Minardi zdobycie choćby jednego punktu. Na szczęście na 7. pozycji jechał wtedy Marc Gene, kolega z zespołu, awansując na 6. po awarii Luci. Na ostatnim okrążeniu bronił się przed atakami Eddiego Irvine'a, walczącego w tym czasie o tytuł mistrza świata. Wyprzedził go o 1,5 sekundy.
• Był to pierwszy punkt Marca Gene w karierze. Kolejne zdobył dopiero kilka lat później, zastępując kontuzjowanego Ralfa Schumachera w zespole Franka Williamsa w 2003 i 2004 roku, u którego pełnił rolę kierowcy testowego i rezerwowego po odejściu z Minardi w 2000 roku. Obecnie od 2005 roku razem z Lucą Badoer tworzą żelazną dwójkę testerów w Ferrari.
• Luca Badoer od 2000 roku po dziś dzień jest kierowcą testowym Ferrari.
• Luca Badoer nigdy nie zdobył punktu w wyścigach Grand Prix Formuły 1. Nigdy nie był tak blisko jak w 1999 roku.

edytuj Formuła 1 - lata 2000 - 2005

Na bazie M02 z 2000 roku stworzono PS01. Kierowcami zostali młody Hiszpan Fernando Alonso i Brazylijczyk Tarso Marques, który podczas Grand Prix Włoch na torze Monza zastąpiony został przez Malezyjczyka Alexa Yoonga. Po odejściu Brunnera do programu Toyoty, dyrektorem technicznym znowu został Tredozi (w Minardi od 1996 do 1998). Kończy się czteroletnia współpraca z Bridgestone i podpisany został także kontrakt z firmą oponiarską Michelin. Zadowalające rezultaty uzyskuje jedynie Fernando Alonso, który w 2002 obejmie funkcję testera w Renault, by w 2003 reprezentować już barwy francuskiej stajni w wyścigach.

Alex Yoong pozostaje na rok 2002 w Minardi zapewniając tym samym pieniądze od sponsorów. Silniki o oznaczeniu AT02 V10 dostarcza Asiatech, która rok wcześniej współpracowała z Arrowsem. Drugim kierowcą zostaje utalentowany Australijczyk Mark Webber, do tej pory ścigający się w F3000. Już w swoim pierwszym wyścigu, przed własną publicznością w Grand Prix Australii na torze Melbourne zdobywa dwa cenne punkty kończąc wyścig na 5. miejscu. Alex Yoong natomiast często nie kwalifikuje się do wyścigu (limit 107%), a i w samych wyścigach sekundy dzielą go od przed ostatnich miejsc. Dlatego na Grand Prix Belgii w drugim Minardi zasiada Anthony Davidson (były kierowca testowy BAR-Honda oraz Super Aguri Suzuki), Yoong wraca w Monzy, lecz mimo tego iż te obiekty znał z roku poprzedniego, to nie jest wstanie nawiązać walki z końcówką stawki. Webber w 2003 przechodzi do Jaguara, zespół rezygnuje z "usług" Alexa Yoonga. Na ich miejsce zatrudniony jest doświadczony Holender Jos Verstappen, oraz kolejny młody kierowca z F3000 Justin Wilson. Verstappen zapewnia wsparcie firmy Trust, natomiast Justin sprzedaje swoje udziały w przyszłych ewentualnych wynikach, na sumę 2,1 miliona dolarów. Zespół jak co roku boryka się z problemami finansowymi, w ciągu sezonu Bernie Ecclestone pomaga przetrwać najmniejszemu zespołowi w stawce. Gdy po Grand Prix Wielkiej Brytanii Jaguar rezygnuje z Antonio Pizzonii, Justin Wilson obejmuje drugi zielony bolid, natomiast na miejsce w Minardi pojawia się szczęśliwy zwycięzca wyścigu F3000 w Monako, Duńczyk Nicolas Kiesa. Zespół jako jedyny, kończy sezon z brakiem jakiegokolwiek punktu na swoim koncie.

W sezonie 2004 barwy zespołu z Faenzy reprezentować będą Węgier Zsolt Baumgartner i Włoch Gianmaria Bruni.

edytuj Czy wiesz, że ...

• Nicolas Kiesa wygrał wyścig serii F3000 w Monako na ostatnim okrążeniu. Liderem przez cały wyścig był Szwed, Bjorn Wirdheim (poźniej tester Jaguara). Wirdheim sądził, że posiada tak dużą przewagę iż bardzo zwolnił na ostatniej prostej, tuż przed boksami swojego zespołu z rękoma uniesionymi w geście zwycięstwa, jednak w chwili świętowania nie przekroczył jeszcze linii mety. Nicolas Kiesa natomiast ostatnie okrążenie pojechał bardzo dobrym szybkim tempem odrabiając część strat na samym okrążeniu. Kiesa piorunującym tempem wyskoczył z ostatniego zakrętu i przemknął obok leniwo toczącego się Wirdheima po zwycięstwo na najsłyniejszym torze ulicznym świata.
• Kiesa był pierwszym Duńczykiem w Formule 1 od 1998 roku. Od 1997 roku do GP Kanady 1998 w zespole Stewart Ford startował Jan Magnusenn.

edytuj Projektanci nadwozi Minardi na przestrzeni lat

edytuj Oficjalne nazwy zespołu na przestrzeni lat

• - ilość podana w kolumnie odpowiada ilości bolidów zgłoszonych pod tą nazwą, np. Rok 2003, 16 Grand Prix x 2 bolidy = 32

edytuj Dostawcy paliwa i oleju na przestrzeni lat

edytuj Dostawcy opon na przestrzeni lat

edytuj Kierowcy Minardi od 1985 - 2005

edytuj Silniki stosowane w Minardi od 1985 do 2005

edytuj Rezultaty Minardi F1 Team w Formule 1 na przestrzeni lat