A.C. Milan.html



A.C. Milan
Pełna nazwa	Associazione Calcio Milan S.p.A
Przydomek	Rossoneri (czerwono-czarni) Diavolo (diabły)
Barwy	czerwono-czarne
Data założenia	16 grudnia 1899
Adres	Via Filippo Turati 3 20121 Milano
Stadion	San Siro
Liczba miejsc	85 700
Prezes	Adriano Galliani
Trener	Carlo Ancelotti
Liga	Serie A
Rozgrywki	Serie A Puchar Włoch Puchar UEFA
2007/08	5. miejsce
2006/07	4. miejsce
Debiut w I lidze	1929/30
Sukcesy	17 × mistrz Włoch 5 × Puchar Włoch 5 × Superpuchar Włoch 7 × Puchar Europy 2 × Puchar Zdobywców Pucharów 5 × Superpuchar Europy 1 × Klubowe mistrzostwo świata 3 × Puchar Interkontynentalny
Stroje domowe 　 Stroje wyjazdowe
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Wiadomości w Wikinews
Strona internetowa klubu

Associazione Calcio Milan (wymowa ^?/i) - włoski klub piłkarski z siedzibą w Mediolanie, wielokrotny klubowy mistrz Europy i świata.

Zespół występuje w koszulkach w czerwono-czarne pasy oraz czarnych spodenkach; od barw wywodzi się ich przydomek rossoneri ("czerwono-czarni"). Jeden z najbardziej utytułowanych klubów w historii: 7 razy zwyciężył w Pucharze Europy (drugie miejsce za Realem Madryt), a także 17 razy wygrał mistrzostwo Włoch (również drugie miejsce, za Juventusem) i 5 razy Puchar Włoch^[1].

16 grudnia 2007, wygrywając finałowy mecz o klubowe mistrzostwo świata, Milan został najbardziej utytułowanym zespołem w historii na szczeblu międzynarodowym (18 oficjalnych trofeów).

Klub został utworzony 16 grudnia 1899 przez Herberta Kilpina i Alfreda Edwardsa, brytyjskich imigrantów. Pamiętając o swoich początkach, zespół zachował w nazwie angielską nazwę miasta, zamiast włoskiej formy Milano.

Tradycyjnie A.C. Milan (nazywany przez kibiców na całym świecie po prostu Milan) był klubem związanym ze środowiskiem robotniczym i związkami zawodowymi, podczas gdy drugi znany zespół z Mediolanu - Inter, był wspierany przez bogatszych kibiców.

Obecnie podział ten ulega zatarciu, a od około 20 lat istnieje jego odwrócenie na szczeblu klubowych władz; Milan jest kierowany przez magnata medialnego i premiera Italii Silvia Berlusconiego, podczas gdy Interem zarządza centrolewicowy biznesmen Massimo Moratti.

Swoje domowe mecze Milan rozgrywa na miejskim stadionie San Siro, na którym gra również Inter.

A.C. Milan jest członkiem-założycielem Europejskiego Zrzeszenia Klubowego, będącego następcą grupy G-14. Sponsorem generalnym klubu jest austriacka firma bwin.com.

edytuj Historia klubu

edytuj Założenie klubu i pierwsze lata

Zobacz więcej w osobnym artykule: Historia A.C. Milan (do 1922).

Mediolański klub został założony 16 grudnia 1899 jako Milan Cricket and Foot-Ball Club przez brytyjskiego imigranta Herberta Kilpina i byłego brytyjskiego wicekonsula Alfreda Edwardsa (ten drugi został jego pierwszym prezydentem). Klub posiadał dwie sekcje: krykieta (dowodzoną przez Edwarda Berrę) i piłki nożnej (prowadzoną przez Davida Allisona).

15 stycznia 1900 Milan rozegrał swój pierwszy mecz w historii, wygrywając z zespołem Mediolanum 2:0. Dokładnie trzy miesiące później Mediolańczycy rozegrali pierwsze spotkanie w oficjalnych zawodach. W meczu trzeciej rundy mistrzostw Włoch przegrali z FC Torinese 0:3. W tym samym roku Milan zdobył też swoje pierwsze trofeum, wygrywając Medal Króla.

W 1901 piłkarze Milanu dotarli do finału mistrzostw kraju, gdzie pokonali w wyjazdowym spotkaniu niepokonaną dotychczas drużynę z Genui 3:0. Obronili również Medal Króla, a po trzecim triumfie z rzędu w tych rozgrywkach zdobyli to trofeum na własność.

Na kolejny tytuł mistrzowski piłkarze Milanu czekali do 1906. W grupie finałowej uzyskali tyle samo punktów, co Juventus. Po remisie w pierwszym meczu barażowym zespół z Turynu nie przyjechał na rewanż i tym samym tytuł trafił do Mediolanu. Rok później rossoneri obronili mistrzostwo.

W 1908 mediolański klub, podobnie jak kilka innych czołowych włoskich drużyn, został wykluczony z rozgrywek z powodu posiadania w drużynie obcokrajowców. Wtedy też z klubu wystąpiła "postępowa" grupa członków, zakładając swoją własną drużynę - Internazionale. Rok później zawieszone zespoły zostały przywrócone do rozgrywek. W kilku kolejnych sezonach Milan zajmował dalsze pozycje w oficjalnych rozgrywkach.

edytuj I wojna światowa i lata powojenne

W 1916 zespół zdobył Puchar Federalny, o który walczyły włoskie zespoły w zastępstwie zawodów o mistrzostwo Włoch przerwanych z powodu I wojny światowej.

W 1919 z powodu zawieszenia działalności przez sekcję krykieta zespół zmienił nazwę na Milan Football Club. Po wznowieniu rozgrywek o mistrzostwo Włoch Milan dwukrotnie odpadł w grupie półfinałowej.

W sezonie 1921/22 nastąpił konflikt pomiędzy włoską federacją piłkarską (FIGC) a klubami żądającymi utworzenia jednolitej najwyższej klasy rozgrywkowej. Konflikt zakończył się założeniem konkurencyjnej federacji - Confederazione Calcistica Italiana. W mistrzostwach CCI wystartowało większość czołowych klubów Włoch, w tym Milan, który zajął dziewiątą pozycję w grupie eliminacyjnej.

edytuj Lata międzywojenne: miejsca w środku tabeli

Zobacz więcej w osobnym artykule: Historia A.C. Milan (1922-1950).

Rok później spór został zażegnany, a najlepsze kluby powróciły do FIGC i wystartowały w rozbudowanych Mistrzostwach Pierwszej Dywizji. Milan zajął w fazie eliminacyjnej czwarte miejsce, będąc pod wodzą pierwszego w swojej historii zagranicznego trenera (nie licząc założyciela klubu, Kilpina) - Ferdinanda Oppenheima.

W kilku kolejnych sezonach Milan zajmował miejsce w środku grup eliminacyjnych. 19 września 1926 klub rozegrał swój pierwszy mecz na nowo wybudowanym stadionie San Siro, przegrywając z Interem 3:6. Na tym obiekcie oba mediolańskie kluby grają do dzisiaj.

W sezonie 1926/27 po raz pierwszy rozgrywki o mistrzostwo Włoch odbyły się bez eliminacji regionalnych. W podzielonej na 2 grupy dwudziestozespołowej Dywizji Narodowej Milan zajął drugie miejsce w eliminacjach, a następnie szóste w finałach, co było najlepszym wynikiem klubu od czasu zakończenia wojny.

W 1929 Milan znalazł się o krok od awansu do finałowego dwumeczu, zajmując drugie miejsce w grupie eliminacyjnej. W barażu o awans do Pucharu Mitropa Mediolańczycy zmierzyli się Genoą. Po dwóch meczach i dogrywkach doszło do losowania, które rossoneri przegrali.

Rozgrywki sezonu 1929/30 po raz pierwszy zostały rozegrane pod nazwą Serie A. 6 października 1929 Milan wygrał w swoim historycznym meczu z Brescią 4:1, a pierwszego gola w Serie A dla Mediolańczyków strzelił Tansini. Przez kilka kolejnych sezonów drużyna grała ze zmiennym szczęściem, zajmując z reguły miejsca w środku tabeli.

W 1936 nastąpiła kolejna zmiana nazwy klubu na Milan Associazione Sportiva. W tym samym roku Milan po raz pierwszy dotarł do półfinału Pucharu Włoch, przegrywając z Alessandrią.

26 czerwca 1938 mediolański zespół zadebiutował międzynarodowych rozgrywkach o Puchar Mitropa, przegrywając 0:3 wyjazdowy mecz z rumuńskim zespołem Ripensia Timisoara. W rewanżu Milan nie zdołał odrobić strat i awansować do ćwierćfinału, wygrywając 3:1.

edytuj II wojna światowa i lata powojenne

Na przełomie lat 1938 i 1939 faszystowski reżim Mussoliniego nakazał zmienić nazwę klubu na całkowicie włoską - Associazione Calcio Milano. Natomiast Aldo Boffi został w ówczesnym sezonie pierwszym w historii Milanu królem strzelców Serie A, strzelając 19 bramek. Wyczyn swój powtórzył w latach 1940 i 1942.

Mimo rozpoczęcia II wojny światowej Serie A grała do 1943. Milan nie odniósł w niej większych sukcesów, podobnie jak w dwóch następnych latach w turniejach regionalnych organizowanych w zastępstwie zawieszonej ligi. Wyjątkiem był rok 1942, w którym zespół dotarł po raz pierwszy do finału Pucharu Włoch, przegrywając po barażowym meczu z Juventusem 1:4.

14 czerwca 1945 nastąpiła kolejna zmiana nazwy klubu na Associazione Calcio Milan, która obowiązuje do dnia dzisiejszego.

Jesienią 1945 Serie A wznowiła rozgrywki. Milan zajął w fazie eliminacyjnej czwarte miejsce ex aequo z zespołem Brescii. Po barażach Mediolańczycy awansowali do grupy finałowej, gdzie stanęli na najniższym stopniu podium.

W styczniu 1947 Milan po raz pierwszy objął prowadzenie w tabeli ligi włoskiej. Ostatecznie - po fatalnej końcówce sezonu - z trudem zajął drugie miejsce. Rok później do Mediolanu przybył reprezentant Szwecji, Gunnar Nordahl. Od tego momentu klub na długie lata zagościł w czołówce włoskiego i europejskiego futbolu.

edytuj Lata 50.: podium Serie A

Zobacz więcej w osobnym artykule: Historia A.C. Milan (1950-1979).

W 1950 Milan już z tercetem szwedzkich napastników w składzie (Gren, Nordahl i Liedholm (potocznie nazywanych Gre-No-Li) zdobył wicemistrzostwo Włoch, plasując się tuż za Juventusem. Ten ostatni został jednak pokonany w Turynie 7:1.

Do historii włoskiego futbolu przeszedł Nordahl, który ustanowił aktualny do dziś rekord wszech czasów ligi włoskiej - 35 goli w jednym sezonie. Łącznie szwedzki napastnik pięciokrotnie zostawał królem strzelców Serie A (w latach 1950, 1951, 1953, 1954 i 1955).

W następnym sezonie Milan po raz czwarty w historii został mistrzem Włoch. Dodatkowo mediolański zespół zdobył Puchar Łaciński, wygrywając w finale z Lille OSC 5:0.

Aż do 1957 Milan przez 10 sezonów z rzędu zawsze zajmował miejsce na podium. W tym ostatnim, a także dwa lata wcześniej (1955), klub zdobył kolejne tytuły mistrzowskie. Natomiast w 1956 po raz drugi wygrał rozgrywki Pucharu Łacińskiego. W tym samym roku zespół wziął udział w pierwszej edycji rozgrywek o Puchar Europy.

W historycznym meczu, 1 listopada 1955, rossoneri przegrali na własnym boisku z FC Saarbrücken 3:4. W rewanżu Milan odrobił straty, wygrywając 4:1, a później dotarł do półfinału, w którym okazał się minimalnie słabszy od późniejszego triumfatora, Realu Madryt.

W 1958 Milan po raz pierwszy zagrał w finale europejskich pucharów, przegrywając w Brukseli po dogrywce z Realem 2:3.

edytuj Międzynarodowe sukcesy w latach 60. i 70.

W kolejnym sezonie (1968/69) klub dotarł do finału Pucharu Europy. Jego przeciwnikiem był Ajax Amsterdam, mający w swoim składzie Johana Cruijffa. Milan wygrał 4:1 i po raz drugi zdobył najcenniejsze europejskie trofeum, a hat-trick w meczu finałowym uzyskał Prati. Następnie po raz pierwszy w swojej historii zespół triumfował w Pucharze Interkontynentalnym, wygrywając dwumecz z argentyńskim Estudiantes La Plata (1:2 i 3:0).

Na zakończenie 1969 Gianni Rivera jako pierwszy gracz w historii Milanu został wybrany najlepszym piłkarzem Europy i otrzymał Złotą Piłkę.

Na kolejne sukcesy Milan czekał do 1972. Zdobył swój drugi Puchar Włoch, a rok później powtórzył to osiągnięcie, dokładając ponadto Puchar Zdobywców Pucharów po zwycięstwie 1:0 nad Leeds United. W dramatycznych okolicznościach Milan utracił szansę na dziesiąty tytuł mistrzowski. Cztery dni po finale PZP przegrał w wyjazdowym meczu z Weroną 3:5. Na pocieszenie Gianni Rivera zdobył tytuł króla strzelców Serie A.

W 1974 Milan po raz drugi z rzędu zagrał w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, jednak nie obronił trofeum, przegrywając z 1. FC Magdeburg 0:2. Nie sprostał również Ajaksowi w rywalizacji o Superpuchar Europy (1:0 i 0:6).

Po spadku formy w następnych latach Milan znalazł się w 1977 tuż nad strefą spadkową Serie A. Mediolański zespół w decydującym spotkaniu wygrał z Catanzaro 3:2 i uniknął spadku. W Pucharze Włoch natomiast wygrał grupę półfinałową i w derbowym meczu finałowym na San Siro pokonał Inter 2:0, zdobywając to trofeum po raz czwarty.

W sezonie 1978/79 Milan toczył zaciętą walkę w lidze z Perugią. Mimo że ich rywale nie przegrali ani jednego ligowego meczu, mediolańczycy zdobyli tytuł mistrzowski. Był to dziesiąty triumf zespołu, co oznaczało, że Milan jako trzeci klub we Włoszech (po Juventusie i Interze) uzyskał prawo do noszenia na koszulkach symbolicznej gwiazdki.

edytuj Afera Totonero

Zobacz więcej w osobnym artykule: Historia A.C. Milan (1979-1996).

W 1980 została ujawniona afera "czarnego totka" (totonero). Działacze i piłkarze dziewięciu włoskich klubów organizowali nielegalne zakłady piłkarskie i manipulowali wynikami meczów rozgrywanych w lidze włoskiej. Za udział w tym procederze został m.in. dożywotnio zdyskwalifikowany prezydent Milanu Felice Colombo. Czasową karą dyskwalifikacji zostali ukarani trzej piłkarze mediolańskiego klubu: Albertosi, Morini i Chiodi.

Włoski trybunał sportowy zdegradował zespoły Milanu i Lazio do Serie B oraz przyznał ujemne punkty kilku innym zespołom.

Sezon 1980/81 Milan po raz pierwszy spędził w drugiej lidze włoskiej. Mediolańczycy wygrali te rozgrywki i awansowali do Serie A. Jednak w kolejnym sezonie rozbity klub nie zdołał zająć odpowiednio bezpiecznego miejsca w tabeli i po dramatycznej końcówce sezonu po raz kolejny znalazł się w Serie B.

W tym samym sezonie Milan wystartował w turnieju o Puchar Mitropa, w którym startowali zwycięzcy drugich lig z kilku krajów. Ostatecznie turniej zakończył się zwycięstwem włoskiego zespołu.

W 1983 Milan po raz drugi wygrał rozgrywki drugiej ligi. Od tego czasu nieprzerwanie gra w Serie A.

Po awansie Milan przez kilka sezonów próbował odbudować swoją pozycję, zajmując ostatecznie miejsca w środku ligowej tabeli.

edytuj Przybycie Silvio Berlusconiego

Będący w kłopotach finansowych klub został przejęty na początku 1986 przez Silvia Berlusconiego, włoskiego magnata medialnego. Sezon 1986/87 Milan zakończył na piątym miejscu w tabeli, a Pietro Paolo Virdis został kolejnym królem strzelców ligi wśród rossonerich.

Latem 1987 Berlusconi zatrudnił w zespole trójkę Holendrów: Marco van Bastena, Franka Rijkaarda i Ruuda Gullita. Ten ostatni zdobył pod koniec roku Złotą Piłkę.

W czerwcu Milan wygrał zorganizowane przez Berlusconiego nieoficjalne mistrzostwa świata - Mundialito. W trzeciej już edycji zawodów klub pokonał zespoły Porto, Paris SG i Barcelony oraz zremisował z Interem, wygrywając turniej bez straty gola.

Rok później, latem 1988, Milan pod wodzą Arrigo Sacchiego odzyskał tytuł mistrzowski, wygrywając na wyjeździe w decydującym meczu na dwie kolejki przed końcem rozgrywek z broniącym tytułu Napoli (z Diego Maradoną w składzie) 3:2.

Rok 1988 zakończył się przyznaniem van Bastenowi Złotej Piłki.

Wiosną sezonu 1988/89 Milan awansował do finału Pucharu Europy, wygrywając m.in. w półfinale z Realem Madryt 5:0. 24 maja 1989 mediolańczycy wygrali na Camp Nou w Barcelonie z rumuńską Steauą Bukareszt 4:0. Triumf Milanu obserwowało na katalońskim stadionie 90 tysięcy kibiców tego zespołu.

Do zwycięstwa w Europie rossoneri dołożyli rozgrywany po raz pierwszy Superpuchar Włoch (za rok 1988).

Rok 1990 zakończył się całkowitym sukcesem Milan na szczeblu międzynarodowym. Klub obronił zdobyty rok wcześniej Puchar Europy (1:0 z Benficą), po raz pierwszy triumfował w meczach o Superpuchar Europy (1:1 i 1:0 z Barceloną) oraz drugi raz w historii zdobył Puchar Interkontynentalny (1:0 z kolumbijskim Nacional Medellin).

Po raz drugi z rzędu Złotą Piłkę zdobył van Basten. Także po raz drugi całe podium tego plebiscytu zajęli piłkarze Milanu - co jest ewenementem w historii tej nagrody.

Do pełni szczęścia rossonerim zabrakło obrony mistrzowskiego tytułu. Zadecydowała przedostatnia kolejka. Milan przegrał w niej wyjazdowy mecz z Weroną 1:2, podczas którego czerwone kartki ujrzeli trener i trzech graczy mediolańskiego zespołu. Natomiast van Basten zdobył tytuł króla strzelców ligi.

Triumf w Pucharze Europy dał Milanowi po raz kolejny prawo gry o dodatkowe trofea. Klub po raz drugi z rzędu zdobył Superpuchar Europy (1:1 i 2:0 z Sampdorią) oraz Puchar Interkontynentalny (3:0 z paragwajską Olimpią Asunción).

W sezonie 1990/91 Milan ponownie zajął drugie miejsce w Serie A. Natomiast w europejskich pucharach zespół odpadł w ćwierćfinale z Olympique Marsylia, po opuszczeniu boiska w trakcie awarii oświetlenia w końcówce wyjazdowego rewanżu. Mediolański klub został za to ukarany wykluczeniem z kolejnej edycji europejskich pucharów.

edytuj Dominacja we Włoszech i Europie w latach 90.

edytuj Kryzys drugiej połowy lat 90.

Zobacz więcej w osobnym artykule: Historia A.C. Milan (od 1996).

W dwóch następnych latach klub osiągał bardzo słabe wyniki, co skutkowało brakiem awansu do europejskich pucharów. W rozgrywkach ligowych piłkarze Milanu zajmowali kolejno 11. i 10. pozycję. Jedynym jasnym punktem zespołu była gra w Pucharze Włoch, w którym Milan przegrał w finałowej rywalizacji latem 1998 z Lazio Rzym (1:0 i 1:3).

Na szczyt ligi włoskiej zespół powrócił w 1999. Milan w siedmiu ostatnich kolejkach Serie A odrobił siedmiopunktową stratę do rzymskiego Lazio i zdobył szesnasty tytuł mistrzowski.

W 2000 do mediolańskiego klubu dołączył Ukrainiec Andrij Szewczenko. Już w swoim pierwszym sezonie został królem strzelców Serie A, jednak Milan nie zdołał obronić tytułu, plasując się na najniższym stopniu ligowego podium.

edytuj Drużyna Carlo Ancelottiego

W 2001 stanowisko trenera zespołu objął Carlo Ancelotti. Nowatorskie metody szkoleniowe oraz taktyka wprowadzone przez byłego gracza Milanu poskutkowały kolejnym pasmem sukcesów w historii klubu - już w sezonie 2001/02 mediolański zespół dotarł do półfinału Pucharu UEFA, gdzie odpadł po dwumeczu z Borussią Dortmund (0:4 i 3:1).

W 2003 rossoneri w półfinale Ligi Mistrzów zagrali po raz pierwszy w historii z innym zespołem z Włoch - Interem. Po zaciętych derbach do finału awansował Milan (0:0 i 1:1). W finale przeciwnikiem Mediolańczyków był kolejny rywal z Serie A - Juventus. Po bezbramkowym remisie Milan wygrał w rzutach karnych 3-2 i po raz szósty sięgnął po Puchar Europy.

Opaskę kapitana w tym meczu nosił Paolo Maldini. Po 40 latach włoski obrońca powtórzył wyczyn swojego ojca Cesare, który zdobył najcenniejsze europejskie trofeum jako kapitan Milanu w 1963.

W tym samym roku klub po raz piąty zdobył Puchar Włoch, pokonując w finale Romę (4:1 i 2:2). W sierpniu rossoneri pokonali w meczu o Superpuchar Europy FC Porto 1:0.

W sezonie 2003/04 Milan zdobył siedemnasty - jak dotąd ostatni - tytuł mistrzowski. Pomógł w tym nowy rozgrywający mediolańskiej drużyny - Brazylijczyk Kaká, wspomagany przez Szewczenkę, który zdobył swój drugi tytuł króla strzelców ligi włoskiej. W rozgrywkach międzynarodowych zespołowi szło nieco gorzej. Milan przegrał po rzutach karnych z Boca Juniors mecz o Puchar Interkontynentalny, natomiast w Lidze Mistrzów klub odpadł w ćwierćfinale z Deportivo La Coruña głównie przez słaby mecz rewanżowy (4:1 i 0:4).

Rossoneri zakończyli sezon zdobyciem piątego Superpucharu Włoch, co jest do dziś rekordem tych rozgrywek. Natomiast pod koniec roku Szewczenko jako piąty gracz w historii Milanu zdobył Złotą Piłkę.

W 2005 klub zajął drugie miejsce zarówno w lidze włoskiej, jak i Lidze Mistrzów. W tej ostatniej Milan rozgrywał dramatyczne mecze. W półfinale (2:0 i 1:3 z PSV Eindhoven) zdobył bramkę na wagę awansu już w doliczonym czasie gry. W finale z Liverpoolem Mediolańczycy prowadzili do przerwy trzema bramkami, by ostatecznie zremisować 3:3. W rzutach karnych lepszy okazał się zespół z Anglii.

edytuj Ostatnie lata

W sezonie 2005/06 Milan zajął początkowo drugie miejsce w Serie A, zdobywając 88 punktów, co było klubowym rekordem. W 38 meczach zespół odniósł 28 zwycięstw, uzyskał 4 remisy i poniósł 6 porażek. Strzelił 85 bramek, tracąc 31. Klub dotarł też do półfinału Ligi Mistrzów.

Po zakończeniu sezonu okazało się, że Milan jest jednym z klubów zamieszanych w aferę Calciopoli. Brak bezpośrednich dowodów i istnienie jedynie poszlak związków z aferą spowodował, że klub został potraktowany stosunkowo łagodnie. Ostatecznie, po odebraniu 30 punktów, zespół został sklasyfikowany się na trzeciej pozycji w tabeli.

Sezon 2006/07 mediolańska drużyna rozpoczęła z ośmioma ujemnymi punktami. Celem klubu w było wywalczenie w lidze miejsca uprawniającego do gry co najmniej w kwalifikacjach Ligi Mistrzów. Milan grał ze zmiennym szczęściem, osiągając jednak swój cel w kwietniu po awansie na czwarte miejsce w tabeli.

Sezon ligowy rossoneri zakończyli bilansem: 19 zwycięstw, 12 remisów i 7 porażek. Strzelili 57 bramek, tracąc 36.

2 grudnia Złotą Piłkę otrzymał Kaká, będąc szóstym zawodnikiem w historii klubu, który został laureatem tej nagrody.

Rok 2007 Milan zakończył zwycięstwem w klubowych mistrzostwach świata. W finałowym spotkaniu Mediolańczycy pokonali Boca Juniors 4:2. Oznaczało to, że po raz trzeci w historii Milan zdobył potrójną koronę (Puchar Europy, Superpuchar Europy i Puchar Świata). Tym samym włoski zespół został najbardziej utytułowanym klubem w oficjalnych rozgrywkach międzynarodowych, mając na koncie 18 trofeów.

W Serie A mediolański klub zakończył na 5. pozycji i w sezonie 2008/09 wystąpi w Pucharze UEFA. Milan wygrał 18 spotkań oraz uzyskał 10 remisów i tyle samo porażek. Zespół strzelił 66 bramek, tracąc 38.

edytuj Podsumowanie

Podczas 76 dotychczas rozegranych sezonów ligi włoskiej Milan 74 razy występował w najwyższej klasie rozgrywkowej - Serie A. Tylko 2 razy mediolański klub zagrał w drugiej lidze - w sezonach 1980/81 i 1982/83.

W tabeli wszech czasów ligi włoskiej Milan zajmuje aktualnie 3. miejsce^[2], ustępując jedynie Juventusowi i Interowi.

Sezon 2007/08 był dla Milanu 38., w którym występował on w rozgrywkach o europejskie trofeum. Dotychczas 9 edycji zakończyło się triumfem mediolańczyków. W finale Milan brał udział 14 razy. W tabeli wszech czasów europejskich pucharów klub zajmuje 5. miejsce^[3].

Sezon 2008/09 będzie 10. z rzędu, w którym Milan zagra w europejskich pucharach (rekord klubu). Do sezonu 2007/08 włącznie mediolańczycy rozegrali w europejskich rozgrywkach dokładnie 308 spotkań (165 zwycięstw, 72 remisy i 71 porażek). W spotkaniach tych zespół strzelił łącznie 512 bramek, tracąc ich 266.

W sezonach 2002/03 - 2006/07 Milan był jedyną drużyną, która wystąpiła we wszystkich pięciu edycjach Ligi Mistrzów, awansując co najmniej do ćwierćfinału, z czego 3 razy zagrał w finale, 2 razy zwyciężając. W sezonach 2000/01 - 2006/07 Milan 7 razy z rzędu był najlepszą włoską drużyną w poszczególnych edycjach europejskich pucharów.

W sezonach 2005/06 i 2006/07 Milan okazał się najlepszy w rankingu klubowym UEFA^[4].

edytuj Milan w poszczególnych sezonach

Zobacz więcej w osobnym artykule: A.C. Milan w poszczególnych latach.

• Sezon 2008/2009
• Sezon 2007/2008
• Sezon 2006/2007

edytuj Osiągnięcia

edytuj Oficjalne

Uznawane przez FIFA i UEFA:

• Puchar Europy
  • Zwycięstwo (7): 1962/63, 1968/69, 1988/89, 1989/90, 1993/94, 2002/03, 2006/07
  • Porażka w finale (4): 1957/58, 1992/93, 1994/95, 2004/05

• Mistrzostwo Włoch
  • Zwycięstwo (17): 1901, 1906, 1907, 1950/51, 1954/55, 1956/57, 1958/59, 1961/62, 1967/68, 1978/79, 1987/88, 1991/92, 1992/93, 1993/94, 1995/96, 1998/99, 2003/04
  • 2. miejsce (14): 1902, 1947/48, 1949/50, 1951/52, 1955/56, 1960/61, 1964/65, 1968/69, 1970/71, 1971/72, 1972/73, 1989/90, 1990/91, 2004/05
  • 3. miejsce (15): 1938, 1941, 1946, 1949, 1952/53, 1953/54, 1959/60, 1962/63, 1963/64, 1968/69, 1975/76, 1979/80, 1988/89, 1999/00, 2002/03

• Puchar Włoch
  • Zwycięstwo (5): 1966/67, 1971/72, 1972/73, 1976/77, 2002/03
  • 2. miejsce (7): 1941/42, 1967/68, 1970/71, 1974/75, 1984/85, 1989/90, 1997/98

• Superpuchar Włoch
  • Zwycięstwo (5): 1988, 1992, 1993, 1994, 2004
  • Porażka (3): 1996, 1999, 2003

• Puchar Zdobywców Pucharów
  • Zwycięstwo (2): 1967/68, 1972/73
  • Porażka w finale (1): 1973/74

• Klubowe Mistrzostwa Świata
  • Zwycięstwo (1): 2007

• Puchar Interkontynentalny
  • Zwycięstwo (3): 1969, 1989, 1990
  • Porażka (4): 1963, 1993, 1994, 2003

• Superpuchar Europy
  • Zwycięstwo (5): 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
  • Porażka (2): 1974, 1994

Uznawane przez FIGC:

• Puchar Łaciński
  • Zwycięstwo (2): 1951, 1956
  • Porażka w finale (1): 1953

• Puchar Mitropa
  • Zwycięstwo (1): 1981/82

• Medal Króla
  • Zwycięstwo (3): 1900, 1901, 1902

• Puchar Federalny
  • Zwycięstwo (1): 1916

• Mistrzostwo Serie B
  • Zwycięstwo (2): 1980/81, 1982/83

edytuj Nieoficjalne

Triumfy w rozgrywkach nieuznawanych przez włoską federację oraz zwycięstwa w regularnie rozgrywanych turniejach towarzyskich:

• Mundialito (nieoficjalne klubowe mistrzostwa świata)
  • Zwycięstwo (1): 1987

• Trofeum Berlusconiego
  • Zwycięstwo (10): 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 2002, 2005, 2006, 2007, 2008

• Trofeum TIM
  • Zwycięstwo (3): 2001, 2006, 2008

• Mistrzostwo Włoch FNGI (Włoskiej Federacji Gimnastycznej)
  • Zwycięstwo (4)^[6]: 1904, 1905, 1906, 1907

• Piłka Dapplesa
  • Zwycięstwo (22): 1905 (6×), 1906 (4×), 1907 (5×), 1908 (7×)

• Puchar Spensleya
  • Zwycięstwo (1): 1909

• But Radice
  • Zwycięstwo (3): 1912, 1915, 1922

• Puchar Lombardii
  • Zwycięstwo (1): 1917

• Mistrzostwo Lombardii
  • Zwycięstwo (1): 1917/18

• Trofeum Lombardi e Macchi
  • Zwycięstwo (1): 1925

• Puchar Primato
  • Zwycięstwo (2): 1935, 1943

• Puchar Monti
  • Zwycięstwo (1): 1945

• Puchar Przyjaźni
  • Zwycięstwo (2): 1959, 1960

edytuj Indywidualne osiągnięcia

• Król strzelców Serie A (16):
  • Aldo Boffi (3): 1938/39^[7] (19 goli), 1939/40 (24), 1941/42 (22)
  • Gunnar Nordahl (5): 1949/50 (35), 1950/51 (34), 1952/53 (26), 1953/54 (23), 1954/55 (27)
  • Jose Altafini (1): 1961/62^[8] (22)
  • Pierino Prati (1): 1967/68 (15)
  • Gianni Rivera (1): 1972/73^[9] (17)
  • Pietro Paolo Virdis (1): 1986/87 (17)
  • Marco van Basten (2): 1989/90 (19), 1991/92 (25)
  • Andrij Szewczenko (2): 1999/2000 (24), 2003/04 (24)

• Król strzelców Ligi Mistrzów (1):

• • Andrij Szewczenko (1): 2005/06 (9)
  • Kaká (1): 2006/07 (10)

edytuj Rankingi i nagrody federacji

• Drużyna roku IFFHS (2): 1993, 2005
• Zwycięzca rankingu UEFA: (2): 2005/06, 2006/07

edytuj Milan obecnie

Zobacz więcej w osobnym artykule: A.C. Milan w sezonie 2008-09.

edytuj Skład zespołu

Oficjalna kadra w sezonie 2008/09^[10]

Nr	Kraj	Imię i nazwisko	Rok urodzenia	Poprzedni klub
Bramkarze
1.	Brazylia	Dida	1973	Corinthians F.C.
12.	Włochy	Christian Abbiati	1977	Atlético Madryt
16.	Australia	Željko Kalac	1972	Perugia Calcio
Obrońcy
3.	Włochy	Paolo Maldini (kapitan)	1968	wychowanek
4.	Gruzja	Kakhaber Kaładze	1978	Dynamo Kijów
13.	Włochy	Alessandro Nesta	1976	Lazio
15.	Włochy	Gianluca Zambrotta	1977	Barcelona
18.	Czechy	Marek Jankulovski	1977	Udinese Calcio
19.	Włochy	Giuseppe Favalli	1972	Inter Mediolan
24.	Szwajcaria	Philippe Senderos	1985	Arsenal Londyn
25.	Włochy	Daniele Bonera	1981	Parma F.C.
36.	Włochy	Matteo Darmian	1989	wychowanek
77.	Włochy	Luca Antonini	1982	wychowanek
Pomocnicy
5.	Brazylia	Emerson	1976	Real Madryt
8.	Włochy	Gennaro Gattuso	1978	Salernitana
14.	Urugwaj	Mathías Cardacio	1987	Nacional de Montevideo
21.	Włochy	Andrea Pirlo	1979	Brescia Calcio
22.	Brazylia	Kaka	1982	São Paulo FC
23.	Włochy	Massimo Ambrosini	1977	AC Cesena
84.	Francja	Mathieu Flamini	1984	Arsenal Londyn
Napastnicy
7.	Brazylia	Alexandre Pato	1989	Sport Club Internacional
9.	Włochy	Filippo Inzaghi	1973	Juventus Turyn
10.	Holandia	Clarence Seedorf	1976	Inter Mediolan
11.	Włochy	Marco Borriello	1982	Genoa CFC
20.	Urugwaj	Tabarè Viudez	1989	Defensor Sporting
76.	Ukraina	Andrij Szewczenko	1976	Chelsea Londyn
80	[11] Brazylia	Ronaldo de Assís Moreira (Ronaldinho)	1980	FC Barcelona

edytuj Transfery w sesji letniej 2008

Abbiati Maldini Nesta Jankulovski Zambrotta Ambrosini Pirlo Gattuso Ronaldinho Kaká Inzaghi

Przewidywane ustawienie taktyczne Milanu w sezonie 2008/09[12]

Przybyli:

• Christian Abbiati ( z Atlético Madryt)
• Luca Antonini (z Empoli)
• Marco Borriello (z Genoi)
• Mathías Cardacio (z Nacional de Montevideo)
• Mathieu Flamini (z Arsenalu)
• Ronaldinho (z Barcelony)
• Philippe Senderos (z Arsenalu)
• Andrij Szewczenko (z Chelsea)
• Tabarè Viudez (z Defensor Sporting)
• Gianluca Zambrotta (z Barcelony)

Odeszli:

• Willy Aubameyang (do Avellino)
• Cristian Brocchi (do Lazio)
•